Actief herstel

Een trainingsmarathon vorige week. Dat is op zich geen uitzonderlijke gelegenheid. Hoewel… Ik ben het afgelopen half jaar een nieuwe carrière gestart. Van beroepsmuzikant naar de IT is een switch die aandacht en tijd vergt. Dit heeft mijn trainingsbelasting behoorlijk teruggedrongen.

Even terug in de tijd. In oktober vorig jaar heb ik mijn eerste 100km gelopen. De voorbereiding bestond voornamelijk uit het goed uitzoeken van waterpunten, een trainingsbelasting van ongeveer 100km per week en het experimenteren met voeding voor onderweg. Met lieve support onderweg en een flinke dosis doorzettingsvermogen heb ik het gehaald.

Het bleek een loopje dat een nieuw tijdperk zou inluiden in mijn leven. Kort daarop begon mijn eerste klus in de IT. Mijn trainingsbelasting ging omlaag naar 50km per week en ik viel voor mijn gevoel een beetje in een zwart gat: wat nu? Echte grote uitdagingen werden snel verwezen naar een utopische toekomst waarin ik meer tijd had.

Vorige week heb ik de switch omgezet: dan MAAK ik maar tijd. Een weekvolume van eindelijk weer eens 100km, afgesloten met een enigszins statementmatige marathon op een tempo van 4:48, was het gevolg. En wat voelde het goed om mijn lijf weer eens een beetje op zijn staart te trappen.

Deze week kwam dan het besef: ik ben er weer. Ik doe weer waar mijn lijf goed in is en ik geniet van de stappen die ik letterlijk en figuurlijk zet. Dat besef ging gepaard met een chronisch ietwat zeurende kuit/scheenspier bij hoge belasting. Oh ja, die was er ook… Die was ik in al mijn enthousiasme bijna vergeten.

Vóór oktober had ik de neiging om deze pijntjes koppig te negeren en te overschreeuwen met een intervaltraining. Endorfine helpt dan wel om het balen van je potentiële blessure te verzachten, het fysieke effect is natuurlijk averechts. Regelmatig moest ik die koppigheid bekopen met een weekje of 2 rust en de confronterende zucht van teleurstelling van mijn fysiotherapeut.

Ik besloot dit keer – mede door indringende woorden van mijn vriendin – dat eens anders aan te pakken. Ik heb een half jaar veel minder gelopen dan daarvoor. Laat ik dan in ieder geval verstandiger worden.

Actief herstel op laag tempo, rond de 5:30.

En ja hoor. De pijntjes waren na een paar dagen volledig weg. Ik kan mijn tweede 100km-week noteren van 2021. Gisteren heb ik die week afgesloten met een 24km duurloop, waarvan de laatste 11 kilometer op 4:18 gemiddeld.

Ik beschouw de afgelopen 6 maanden als een harde reset van mijn hardloopsysteem. En nu weer vooruit. Op naar 21 dagen onafgebroken 21 halve marathons lopen, een marathon onder de 3:00 uur lopen en een 100km in oktober. Mijn hardloopvuurtje brandt weer.

En ik zal mezelf plechtig beloven niet te hard door te trainen bij pijntjes…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *